„Następnego dnia
obudziłam się w swoim pokoju. Na początku nie wiedziałam czemu poszłam spac w
mundurku, ale po chwili wszystko mi się przypomniało.
- Ellie, spóźnisz się
do szkoły. – powiedziała moja mama, wchodząc do pokoju.
- Źle się czuje. –
rzekłam, biorąc włosy za ucho.
- Pewnie dlatego, że
masz dzisiaj sprawdzian z matmy. – zrobiłam skwaszoną minę. Zapomniałam o tym
sprawdzianie. Co do matmy to bardzo słabo mi szło.
- Już idę. – wstałam z
łóżka i udałam się do łazienki, gdzie zrobiłam szybko poranne czynności i
przebrałam się w mundurek. Zeszłam na dół, do kuchni i wzięłam z niej dwa
tosty.
- Poczekaj, odwiozę
Cię. – rzekła moja matka, kiedy chciałam wychodzić.
- Okej.
Po dwudziestu minutach
byłam już pod moją szkołą.
- Powodzenia na
sprawdzianie. – powiedziała moja mama kiedy wychodziłam z samochodu.
- Dzięki. Pa. – udałam
się do wejścia do szkoły. Kiedy weszłam skierowałam się w stronę klasy, gdzie
mam pierwszą lekcje.
Jest już pora lunchu.
Na sprawdzianie poszło mi koszmarnie. Nigdy nie byłam i nigdy nie będę dobra z
matmy. Ehh… Usiadłam przy jednym ze stołów w stołówce, żeby zjeść lunch. Jednak
nie było mi dane ugryzienie kanapki, gdyż dostałam sms-a. Wyciągnęłam komórkę z
kiszeni i spojrzałam na wyświetlacz. Sms był od mojej przyjaciółki – Megan.
Nacisnęłam guzik, a wiadomość się otworzyła. Zaczęłam czytac wiadomośc, która
szła tak: „Przyjdź do damskiej toalety na parterze.”. Ehh… Czego ona znowu
chce? Wstałam od stołu i wychodząc, zabrałam swoją torbę.
Kiedy weszłam do tej
łazienki, usłyszałam czyiś płacz. Megan płacze?!
- Megan? – w żadnej
kabinie jej nie było. – Megan, jesteś tu? – zawołałam.
- Tak. - stała przede
mną z Liz – największą flirciarą.
- Po co miałam
przyjść?
- Po to. – rzekła
Megan i pokazała na wyświetlacz w swoim telefonie.
- Nie rozumiem o co Ci
chodzi.
- O to, że mnie
obgadywałaś na jakimś portalu! – krzyknęła.
- Co?! Kto Ci
powiedział, że to robiłam?!
- Ja. – wreszcie
odezwała się Liz.
- To nie prawda. –
rzekłam. – Komu wierzysz swojej przyjaciółce czy jakiejś flirciarze?
- Byłej przyjaciółce.
– powiedziała, patrząc mi w oczy.
- Megan… - szepnęłam,
lecz ona wyszła ze swoją ‘nową przyjaciółką’. Natomiast ja weszłam do jednej z
kabin i zaczęłam płakać. Megan była moją jedyną przyjaciółką. Mogłam jej powiedzieć
o wszystkim. Nagle zadzwonił dzwonek, który oznajmiał koniec przerwy na lunch i
zaczynającą się kolejną lekcją. Jednak ja nie podążyłam na lekcje, tylko
siedziałam i płakałam.
Nie mam pojęcia ile
czasu spędziłam na płakaniu w kabinie, ale wreszcie z niej wyszłam. Przemyłam
twarz wodą i spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Miałam czerwone oczy. „Nie
mogą mnie takiej zobaczyć” pomyślałam i postanowiłam, że pójdę do domu. U mnie
i tak nikogo nie ma, ponieważ rodzice zawsze wracają późnym wieczorem z pracy. Wyszłam
z łazienki i szybkim krokiem udałam się do wyjścia.
Kiedy dotarłam do domu
zrobiłam sobie coś do zjedzenia, bo przecież nic nie zjadłam na lunchu. Po 5
minutach talerz był już pusty. Wzięłam torbę i udałam się na góre, do swojego
pokoju. Drzwi były zamknięte, a przecież zawsze są otwarte. Dziwne… Dotknęłam
klamki, chcąc je otworzyć, ale nagle w mojej głowie zaczęły się pojawiać jakieś
obrazki. „Czterech mężczyzn siedziało w moim pokoju, chyba na coś czekając,
nagle pojawiam się ja i dwóch wstaje i mnie łapią… .” Cofnęłam ręke.
- Co to było? –
szepnęłam.
Usłyszałam jakiś hałas
w moim pokoju. Rzuciłam torbe na ziemie i ruszyłam biegiem w dół schodów.
Wbiegłam do kuchni i schowałam się za stołem. Słyszałam jak ktoś zbiega po schodach.
- Złapcie ją. –
powiedział jakiś mężczyzna, co najdziwniejsze znałam skądś ten głos.
- Nie wyszła z domu. –
rzekł ktoś inny.
- Skąd wiesz? – powiedział
ten sam głos co na początku.
- Nie było słychać
zamykanych drzwi.
- Rozejrzyjcie e się
tutaj.
„Już po mnie” pomyślałam,
cała się trzęsąc. Usłyszałam jak ktoś zmierza w moim kierunku. Spojrzałam na
pomieszczenie, szukając czegoś dzięki czemu mogłabym się wydostac. Niczego nie
znalazłam prócz noża leżącego na blacie, ale co ja mogłabym z nim zrobic
przeciwko nim? Westchnęłam i postanowiłam spróbować.
- Mam ją. – powiedział
ktoś za mną. Spojrzałam tam i szybko wstałam.
- Czego chcecie?! –
krzyknęłam. Nic nie odpowiedzieli, jakby w ogóle nie słyszeli tego pytania. –
Nie zbliżajcie się. – powiedziałam, biorąc nóż do ręki.
- O, dziewczynka ma
nożyk. Uważaj, bo możesz się skaleczyć. – rzekł ten, który był najbliżej mnie.
- Nie zbliżajcie się
do mnie. – powtórzyłam przerażona, myśląc, że to coś da.
***********************************************************
Witam, od września nic nie dodałam i bardzo za to przepraszam, ale nie miałam czasu. :)
Mam nadzieję, że się wam spodoba. A i jeszcze przepraszam za jakiekolwiek błędy. :D
